από τον Γιώργο Κ.

Μιλάμε για αγριότητες τύπου «Βάγγο, το ‘ναψες το φυτίλι;» «Ναι, τρεχάτε απέδευτου!» και μετά από λίγο να σκάει μια μπόμπα που ακούγεται σε όλο το χωριό. Μπαρμπέριανς! Κάπως έτσι απορρίφθηκε η προοπτική της Ανάστασης στο χωριό με συνοπτικές διαδικασίες!

Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, γούσταρα πάρα πολύ τα μελισσάκια και τις βεγγάλες… Σαφώς λιγότερο θορυβώδη και πιο εφετζίδικα… Τα μελισσάκια ήταν κάτι σαν… μελισσάκια φτιαγμένα από χαρτί, στην άκρη είχαν ένα φυτίλι, το άναβες και ήταν, για να το πω κομψά, σαν να τους έβαζες φωτιά στον κώλο, οπότε αναμενόμενα αυτά έκαναν αφηνιασμένους γύρους στον αέρα, συνοδευόμενα από ένα θεαματικό, ωστόσο διακριτικό, σφύριγμα. Όσο για τις βεγγάλες, αυτές είχαν διάφορα χρώματα, τους έβαζες φωτιά και έβγαζαν αντίστοιχου χρώματος σπίθες. Ωραία πράγματα, ακίνδυνα και πολιτισμένα.
Καμία σχέση με την πασχαλινή εμπειρία στην Αγία Μαρίνα, την ενορία μου, όπου τα τζάμια της εκκλησίας έσπαγαν από τις εκρήξεις, ο παπάς φώναζε αγριεμένος στους μπόμπερς να κάτσουν φρόνιμοι, αλλά αυτοί τον έγραφαν κανονικά και εγώ έχασκα με το στόμα ανοιχτό, ακολουθώντας τη συμβουλή του πατρός να κρατάω το στόμα μου ανοιχτό την ώρα των εκρήξεων, γιατί έτσι πονάει λιγότερο. Αν και ακόμη έχω τις αμφιβολίες μου για την αποτελεσματικότητα του μέτρου αυτού, ακολουθούσα/ω πάντα ευλαβικά την προτροπή του, με αποτέλεσμα τα κοριτσάκια που με περιτριγυρίζουν να ξενερώνουν και να φεύγουν μακριά, βλέποντας με πόσο χέστη τύπο είχαν να κάνουν.

Το πιο ύπουλο ήταν ότι πάντα έκανες το λάθος να μπεις στην εκκλησία όταν ακόμη τα μπομπάκια έσκαγαν πολύ σποραδικά και δεν αντιλαμβανόσουν την πολιορκία που θα ακολουθούσε. Αρχικά το παίζεις γκομινάκι, με τα ωραία σου κουστούμια κ.λπ., στη συνέχεια ζεστένεσαι και τελικά βαριέσαι. Το μόνο που περιμένεις είναι η λυτρωτική στιγμή της Ανάστασης, γιατί σπίτι σε περιμένει φρέσκο τσουρέκι, εντεράκια, μπέικον, παχύ τυρί, σούπα κ.λπ. κ.λπ., μετά από μια πραγματική βδομάδα νηστείας! Και όταν επιτέλους φτάνει η ώρα η μεγάλη, συνειδητοποιείς ότι είσαι παγιδευμένος… Παντού γύρω από την εκκλησία διμοιρίες από μπόμπερς ανατινάζουν τον τόπο, εκατοντάδες κουφάρια μπομπακιών έχουν καλύψει το δρόμο… Και τότε παρουσιάζεται το μεγάλο δίλημμα: Αναμονή ή ρισκάρεις ηρωική έξοδο; Παρόλο που ήμανε τρελός χέστης, ήμανε και φαγανό παιδί και δεν θυμάμαι καμιά φορά να μένω στην εκκλησία μετά τις δώδεκα και τέταρτο! Βουλιμία – Φόβος σημειώσατε 1.

Η τρομοκρατία των μπομπακιών είχε κάνει τον εορτασμό της Ανάστασης ένα δισεπίλυτο πρόβλημα για την οικογένεια του Comfis. Δοκιμάσαμε εκκλησίες, περιπλανηθήκαμε σε μοναστήρια, αλλά μάταια, οι μπόμπερς ήταν πάντα εκεί! Ώσπου βρέθηκε, ως από μηχανής θεός, το εκκλησάκι του Άγιου Γιώργη, στον Καρφά! Εκεί ένιωθες ότι ο πολιτισμός είχε βρει ένα τελευταίο προπύργιο… Γαλήνη, ηρεμία, κατάνυξη… Η ακολουθία ξεκινούσε στις 10.32, ολοκληρωνόταν γύρω στις 10.59 –το γοργόν και χάρην έχει, όποιος βιάζεται σκοντάφτει– και ήσυχα ήσυχα, με τη διακριτική εκτόξευση λίγων μπομπακιών για το καλό, έπαιρνες το δρόμο του γυρισμού. Αμ δεν κράτησε πολύ η χαρά… Το εκκλησάκι έγινε για κάποιο λόγο μέινστριμ, μαθεύτηκε στους κύκλους των μπόμπερς, οι οποίοι άρχισαν κάθε χρόνο να στέλνουν όλο και μεγαλύτερες δυνάμεις εκεί, κάνοντας εκ νέου μαρτυρική την έξοδο μετά την Ανάσταση!

Σε αυτό το σημείο, επειδή αρκετά απομυθοποιήθηκε η κατά τα άλλα ηρωική φυσιογνωμία μου, πρέπει να τονίσω ότι υπάρχουν, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζω, τρεις τύποι μπομπακιών. Τα Κίτρινα, οι Κόκκινες και οι Καφέ (θαρρώ ότι το θηλυκό στις δύο τελευταίες τις κάνει να φαίνονται ακόμη πιο τρομακτικές). Ε λοιπόν, σας δηλώνω ότι τα κίτρινα δεν τα φοβόμουν, γεγονός το οποίο μου προσθέτει κάποιους πόντους ηρωισμού, ε; Οι κόκκινες και οι καφέ από την άλλη ήταν ο φόβος και ο τρόμος, γιατί μου πονούσαν τα αυτιά και επίσης εκσφενδόνιζαν μια τάπα κατά την έκρηξή τους, που μια φορά με βρήκε στο δόξα πατρί και έτσουξε πολύ.

Επιστρέφοντας στο πρόβλημα, η μόνη λύση πλέον ήταν η φυγή από την πίσω πόρτα! Πρόπερσι έψαξα πολύ και βρήκα μια πίσω έξοδο στην εκκλησία, μέσα από τα χωράφια! Από τότε και μετά, τη στιγμή της Ανάστασης, όταν και στην καλή είσοδο του εκκλησακιού γίνεται χαμός, η πονηρή comfo-οικογένεια φυγαδεύεται από το μυστικό μονοπάτι… Τρέμω μη διαρρεύσει τούτο το μυστικό στους κύκλους των βομβιστών, γιατί δεν αντέχω άλλο αυτό το ανελέητο κυνηγητό που κρατάει 25 και βάλε χρόνια!
Καλόοο Πάσχα και να θυμάστε, όχι μπομπάκια και πυροτεχνήματα σε εκκλησίες και μοναστήρια!