από τον Γιώργο Κ. Μιλάμε για αγριότητες τύπου «Βάγγο, το ‘ναψες το φυτίλι;» «Ναι, τρεχάτε απέδευτου!» και μετά από λίγο να σκάει μια μπόμπα που ακούγεται σε όλο το χωριό. Μπαρμπέριανς! Κάπως έτσι απορρίφθηκε η προοπτική της Ανάστασης στο χωριό με συνοπτικές διαδικασίες! Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, γούσταρα πάρα πολύ τα μελισσάκια και τις
[continue reading...]
…Because, you know, you should
Αυτά έγραψε στο facebook της μια παλιά σοφή φίλη και εγώ της απάντησα: Συμφωνώ απόλυτα! Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν ξέρω σε ποιον να θυμώσω.
Αυτό το κείμενο γράφτηκε λίγες ώρες μετά τις ανακοινώσεις για την έκρηξη στον πυρηνικό αντιδραστήρα στη Φουκοσίμα. Μερικές ώρες πίσω, όταν έγινε γνωστή η κατάσταση που προκάλεσαν ο σεισμός και το επακόλουθο τσουνάμι, άρχισα να διαβάζω στο facebook τα πρώτα σχόλια γεμάτα οικολογική ανησυχία, για το ότι η φύση μάς εκδικείται, για το πόσο αδύναμοι είμαστε κ.λπ.!
Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που σε αυτήν εδώ τη στήλη έγραψα μερικά πράγματα για το περιοδικό μας αυτό καθαυτό. Από την τελευταία φορά (το μακρινό τρίτο τεύχος) είναι αλήθεια ότι έχουμε προοδέψει αρκετά. Είναι αλήθεια ότι η αντιμετώπιση του κόσμου της Χίου ήταν αρκετά πιο θετική απ’ ό,τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε! Είναι αλήθεια επίσης ότι το Vox είναι πολύ πιο δύσκολη υπόθεση απ’ ό,τι αρχικά πιστεύαμε. Διάφορες εργασίες που ούτε φανταζόμασταν, κόστος που δύσκολα καλύπτεται από διαφημίσεις, κούραση που προκύπτει από τις πραγματικές εργασίες των συντακτών κ.ο.κ. Οπότε χρειαζόταν να περάσουν μερικοί μήνες, για να δούμε προς ποια κατεύθυνση βαδίζουμε!
Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο βιώνω την πρώτη μέρα της τέταρτης δεκαετίας της ζωής μου και αντιμετωπίζω ένα πρόβλημα συνειδητοποίησης. Όχι, δεν τα έχω βάψει μαύρα! Κάθε άλλο. Εν γένει, αυτή η μέρα θεωρείται μια πολύ ζόρικη περίπτωση για τους απανταχού νεαρούς, που πλέον μπαίνουν στη δεκαετία της μεσηλικίωσης (sic), αλλά, αν με ρωτάτε, δεν είχα καθόλου σκοτεινές σκέψεις για το πού βαδίζω, για το χρόνο που περνάει και δεν ξαναγυρνάει, για τον καιρό που περνάει και χάνεται κ.λπ. Άσε που δεν κατάλαβα καμιά αλλαγή σε σχέση με χτες, όταν ακόμη ήμουν 29!
Κλείστε για λίγο τα μάτια σας και σκεφτείτε ποια ήταν τα πρώτα Xριστούγεννα που θυμάστε! Προσπαθήστε να θυμηθείτε πώς νιώθατε εκείνες τις στιγμές. Πάω στοίχημα ότι ήδη ένα χαμόγελο έχει σχηματιστεί στα χείλη σας, αν ακολουθήσατε την προτροπή μου!
Μπορώ να θυμηθώ άπειρες στιγμές από παλιά Χριστούγεννα και η αρχική μου σκέψη ήταν να σας γράψω για διάφορες τέτοιες σκηνές, αλλά θα κατέληγα σε ένα ανθολόγιο παιδικών αναμνήσεων που τελικά στο σύνολό τους θα έφτιαχναν κάτι σαν παραμύθι…
Πριν διαβάσετε τούτο το κείμενο, θέλω να σας προειδοποιήσω! Πρόκειται για ένα κείμενο με πολιτική χροιά. Πριν αρχίζετε να τρέχετε αριστερά και δεξιά, να έχετε υπόψη ότι δεν έχω καμιά όρεξη να χειραγωγήσω την ψήφο σας, να σας πείσω για το μεγαλείο του τάδε υποψηφίου και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Και επίσης ότι αυτό το κείμενο εκφράζει αποκλειστικά τις απόψεις του γράφοντος…
…Και ξημέρωσε ο Θεός τη 18η Οκτωβρίου και άνοιξαν οι ουρανοί και έπεσε στη γη της Χίου βροχή με δύναμη πρωτόγνωρη και οι δρόμοι έγιναν ποταμοί και τα αμάξια πλεούμενα! Τα μαγαζιά έγιναν λίμνες, οι σκύλοι ψάρια, ενώ διάφοροι ανυποψίαστοι έκαναν την παρθενική βουτιά της ζωής τους στο λιμάνι! Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι το πρόβλημα δεν είναι χτεσινό…
Eπειδή την πολυλογία πολλοί αγάπησαν, τον πολυλογά ουδείς, θα ξεκινήσω χωρίς πολλές φανφάρες τούτο το τρίτο τεύχος με την παραδοχή ότι δεν έχω ιδέα τι στο καλό είθισται να γράφεται σε ένα editorial (το κείμενο του εκδότη) για δυο προφανείς λόγους…
Τις ημέρες που η δημιουργικότητα χτυπάει κόκκινο, τα βράδια μου είναι πάντα ανήσυχα! Έτσι και αυτή την περίοδο, μετά την κυκλοφορία του πρώτου τεύχους του Vox, τις πρώτες πρωινές ώρες δεν είχα ησυχία!! Μοιραία η σκέψη μου περιστρεφόταν γύρω από τούτον εδώ τον άκακο διάολο! Ο εσωτερικός διάλογος ξεκινούσε πάντα κάπως ανισόρροπα:
Στο θεσμοθετημένο πλέον δείπνο της Μεγάλης Παρασκευής πετάχτηκε στο τραπέζι για πρώτη φορά η ιδέα ότι θα ήταν υπέροχο να μαζευτεί μια ομάδα από φίλους, οι οποίοι θα έστηναν ένα περιοδικό για το νησί μας. Στο αμέσως επόμενο λεπτό όλοι αρχίσαμε να ονειρευόμαστε ρόλους σε αυτό το φανταστικό περιοδικό… «Εγώ θα είμαι αρχισυντάκτης», «ααα, όχι, εγώ θέλω», «εγώ καλύπτομαι με τη θέση του μεγαλοεκδότη», «ΟΚ, τα δέχομαι όλα αυτά, αλλά εγώ θα αναλαμβάνω υπεύθυνος του αστυνομικού δελτίου»! Τότε δεν μπορούσα ακόμη να καταλάβω αν κανείς από τους έξι παρόντες μιλούσε σοβαρά ή αστειευόταν!
